کمتر از آبی بود صد خاشه آید در دهانت

چون توانی بود بی غم لقمه ای را خواستار

چون نبود او را روا بی این همه غم دانه ای

خویشتن را لقمه ای بی غم روا هرگز مدار

تا خوری از کوزه ای یک شربت آب خوش گوار

بر جمال گل که دستی زد درین گلزار تنگ

تا که گلزاری نکرد از خون دستش زخم خار