بر جمال گل که دستی زد درین گلزار تنگ

خویشتن را لقمه ای بی غم روا هرگز مدار

کمتر از آبی بود صد خاشه آید در دهانت

تا خوری از کوزه ای یک شربت آب خوش گوار

تا که گلزاری نکرد از خون دستش زخم خار

کس نکرد از می تهی یک جام تا روز دگر

صد قدح پر خون نکرد از چشم او رنج خمار