خویشتن را لقمه ای بی غم روا هرگز مدار

چون پدر او بود ما را نیز این میراث ازوست

چون توانی بود بی غم لقمه ای را خواستار

چون نبود او را روا بی این همه غم دانه ای

کمتر از آبی بود صد خاشه آید در دهانت

تا خوری از کوزه ای یک شربت آب خوش گوار

بر جمال گل که دستی زد درین گلزار تنگ