چون توانی بود بی غم لقمه ای را خواستار

آدم از یک دانه سیصد سال خون از دیده ریخت

تا اجازت آمدش کان دانه گر خواهی بکار

چون پدر او بود ما را نیز این میراث ازوست

چون نبود او را روا بی این همه غم دانه ای

خویشتن را لقمه ای بی غم روا هرگز مدار

کمتر از آبی بود صد خاشه آید در دهانت