آدم از یک دانه سیصد سال خون از دیده ریخت

پس بسوزند وبرآرند از وجود او دمار

گر درین خرمن به صد سختی بکاری دانه ای

تا خوری برزان بباید کرد سالی انتظار

تا اجازت آمدش کان دانه گر خواهی بکار

چون پدر او بود ما را نیز این میراث ازوست

چون توانی بود بی غم لقمه ای را خواستار