تا اجازت آمدش کان دانه گر خواهی بکار

گر درین خرمن به صد سختی بکاری دانه ای

تا خوری برزان بباید کرد سالی انتظار

آدم از یک دانه سیصد سال خون از دیده ریخت

چون پدر او بود ما را نیز این میراث ازوست

چون توانی بود بی غم لقمه ای را خواستار

چون نبود او را روا بی این همه غم دانه ای