چون پدر او بود ما را نیز این میراث ازوست

تا خوری برزان بباید کرد سالی انتظار

آدم از یک دانه سیصد سال خون از دیده ریخت

تا اجازت آمدش کان دانه گر خواهی بکار

چون توانی بود بی غم لقمه ای را خواستار

چون نبود او را روا بی این همه غم دانه ای

خویشتن را لقمه ای بی غم روا هرگز مدار