چون نبود او را روا بی این همه غم دانه ای

تا اجازت آمدش کان دانه گر خواهی بکار

چون پدر او بود ما را نیز این میراث ازوست

چون توانی بود بی غم لقمه ای را خواستار

خویشتن را لقمه ای بی غم روا هرگز مدار

کمتر از آبی بود صد خاشه آید در دهانت

تا خوری از کوزه ای یک شربت آب خوش گوار