که بر تو آتش دوزخ همی کنند انبار

برو خموش که در پیش چشم مشتی کور

چه سنگ ریزه فشانی چه لل شهوار

به روزگار ز چشم آب آر و دست بشوی

سزد که کرکس مردار خوار خوانندت

که ترک می نتوان گرفتن این مردار

به پای خویش به گور آمدی سر خود گیر