بسی نماند که این نقطه های روشن روی

زهی دریغ و زهی حسرت و زهی تیمار

تو غره ای به جهانی که تا نگاه کنی

نه تو بمانی و نه این جهان ناهموار

بریزد از خم این طاق دایره کردار

ز نفخ صور همه اختران نورانی

ز نه سپر بریزند همچو دانه نار