روزی به صد زحیر همی با شب آورم

زان چرخ چنبری رسن و دلو ساخته است

تا سر در آرد از رسن خود به چنبرم

سیرم ز روز و شب که درین حبس پر بلا

از بسکه همچو نقطه موهوم شد دلم

سرگشته تر ز دایره بی پای و بی سرم

تا عالم مجاز نهادم به زیر پای