دل شد سیاه و موی سپید از غرور خلق

نه عشوه می فروشم و نه عشوه می خرم

هر بی خبر برادر خویشم لقب نهد

آری چو یوسفم من و ایشان برادرم

چند از سپید کاری خلق سیه گرم

بی وزن مانده ام چو ندارم چه سود سنگ

لیکن ز سنگ و هنگ درین کفه چون زرم