برخاست جانور ز دم روح پرورم

روحانیان شدند برین خوان پر ابا

شیرین سخن ز لذت حلوای شکرم

هر صورت جماد که برخوان من نشست

می خواره ای که کاسه بدزدد ز خوان من

بی شک بود فضولی کاسه کجا برم

همچون مسیح گرده و خوان بر زمین زنم