ز صنع خود پس سی و دو دانه مروارید

که پر جواهر معنی شود ز لحن لسان

به دست قدرت خود نافه مشام گشاد

که تا ز سوی یمن بشنود دم رحمان

فراخت تیغ زبان در میان درج دهان

حواس را شفعی داد سوی محسوسات

وزین حواس که گفتم رهی گشاد به جان