حواس را شفعی داد سوی محسوسات

که تا ز سوی یمن بشنود دم رحمان

ز صنع خود پس سی و دو دانه مروارید

فراخت تیغ زبان در میان درج دهان

وزین حواس که گفتم رهی گشاد به جان

که تا به واسطه حس ز اهل معنی گشت

به قدر مرتبه خویش جان معنی دان