فراخت تیغ زبان در میان درج دهان

به دست قدرت خود نافه مشام گشاد

که تا ز سوی یمن بشنود دم رحمان

ز صنع خود پس سی و دو دانه مروارید

حواس را شفعی داد سوی محسوسات

وزین حواس که گفتم رهی گشاد به جان

که تا به واسطه حس ز اهل معنی گشت