چو شد ناگاه چشمت باز و دیدی آنچه دانستی

تو در بند قفس ماندی چه باز دست سلطانی

تو بازی و کله داری نمی بینی جهان اکنون

ولی چون بی کله گردی به بینی آنچه می دانی

ز خوشی گه به جوش آیی ز شادی گه پر افشانی

بدانی کاسمانها و زمین ها با چنان قدری

نباشد قطره ای در جنب آن دریای روحانی