که تا جانت شود پر نور از انوار یزدانی

همه کروبیان عرش دایم در شکر خوردن

دهان ما پر آب گرم و کار ما مگس رانی

برو چون مرد ره بگذر ز دنیا و ز عقبی هم

از آن بفروختند اصحاب دل دنیا به ملک دین

که خود را سود می دیدند در بازار ارزانی

درین عالم برستند از غم بیهوده دنیا