ولی خون خور که باقی نیست کار عالم فانی

اگر کوهی و گر کاهی نخواهی ماند در دنیا

پس از اندیشه های بد دل و جان را چه رنجانی

اگر چه هیچ باقی نیست از خوشی این عالم

چو مرگ از راه جان آید نه از راه حواس تو

ز خوف مرگ نتوان رست اگر در جوف سندانی

سپند چشم بد تا چند سوزی هر زمان خود را