اگر کوهی و گر کاهی نخواهی ماند در دنیا

چرا بس ناخوشت آید گرت گویند نادانی

چو می دانی که هر ساعت توانی یافت ملکی نو

اگر مشتاق آن ملکی چرا بر خود نمی خوانی

پس از اندیشه های بد دل و جان را چه رنجانی

اگر چه هیچ باقی نیست از خوشی این عالم

ولی خون خور که باقی نیست کار عالم فانی