چو می دانی که هر ساعت توانی یافت ملکی نو

که تو در بند هرچیزی که هستی بنده آنی

چو تو چیزی نمی دانی که باشد دستگیر تو

چرا بس ناخوشت آید گرت گویند نادانی

اگر مشتاق آن ملکی چرا بر خود نمی خوانی

اگر کوهی و گر کاهی نخواهی ماند در دنیا

پس از اندیشه های بد دل و جان را چه رنجانی