چه بود ای معطی بی سرمایگان

یک نفس فارغ مباشید از طلب

چون چنین با یکدگر همسایه ایم

تو چو خرشیدی و ما هم سایه ایم

گر نگه داری حق همسایگان

با دلی پر درد و جانی با دریغ

ز اشتیاقت اشک می بارم چو میغ