ز اشتیاقت اشک می بارم چو میغ

چه بود ای معطی بی سرمایگان

گر نگه داری حق همسایگان

با دلی پر درد و جانی با دریغ

گر دریغ خویش برگویم ترا

گم بباشم تا به کی جویم ترا

ره برم شو زان که گم راه آمدم