چون جهان از موی او پر مشک شد

کوه حالی چون کمر شد بر درش

اوست سلطان و طفیل او همه

اوست دایم شاه و خیل او همه

بحر را زان تشنگی لب خشک شد

کیست کو نه تشنه دیدار اوست

تا به چوب و سنگ غرق کار اوست