کیست کو نه تشنه دیدار اوست

اوست دایم شاه و خیل او همه

چون جهان از موی او پر مشک شد

بحر را زان تشنگی لب خشک شد

تا به چوب و سنگ غرق کار اوست

چون به منبر برشد آن دریای نور

ناله حنانه می شد دور دور