ناله حنانه می شد دور دور

کیست کو نه تشنه دیدار اوست

تا به چوب و سنگ غرق کار اوست

چون به منبر برشد آن دریای نور

آسمان بی ستون پر نور شد

و آن ستون از فرقتش رنجور شد

وصف او در گفت چون آید مرا