چون به منبر برشد آن دریای نور

بحر را زان تشنگی لب خشک شد

کیست کو نه تشنه دیدار اوست

تا به چوب و سنگ غرق کار اوست

ناله حنانه می شد دور دور

آسمان بی ستون پر نور شد

و آن ستون از فرقتش رنجور شد