بحر را زان تشنگی لب خشک شد

اوست سلطان و طفیل او همه

اوست دایم شاه و خیل او همه

چون جهان از موی او پر مشک شد

کیست کو نه تشنه دیدار اوست

تا به چوب و سنگ غرق کار اوست

چون به منبر برشد آن دریای نور