آسمان بی ستون پر نور شد

تا به چوب و سنگ غرق کار اوست

چون به منبر برشد آن دریای نور

ناله حنانه می شد دور دور

و آن ستون از فرقتش رنجور شد

وصف او در گفت چون آید مرا

چون عرق از شرم خون آید مرا