چینیان را شد قلم انگشت دست

چون عروسی جلوه کردن ساز کرد

هر پر او جلوه آغاز کرد

گفت تا نقاش غیبم نقش بست

گرچه من جبریل مرغانم ولیک

رفت بر من از قضا کاری نه نیک

یار شد با من به یک جا مار زشت