گرچه من جبریل مرغانم ولیک

هر پر او جلوه آغاز کرد

گفت تا نقاش غیبم نقش بست

چینیان را شد قلم انگشت دست

رفت بر من از قضا کاری نه نیک

یار شد با من به یک جا مار زشت

تا بی فتادم به خواری از بهشت