می زند او خود ز شوق دوست جوش

هیچ کس اومید دلداری نداشت

گر تو از دریا نیایی با کنار

غرقه گرداند ترا پایان کار

گاه در موج است و گاهی در خروش

او چو خود را می نیابد کام دل

تو نیابی هم از و آرام دل