او چو خود را می نیابد کام دل

غرقه گرداند ترا پایان کار

می زند او خود ز شوق دوست جوش

گاه در موج است و گاهی در خروش

تو نیابی هم از و آرام دل

هست دریا چشمه ای ز کوی او

تو چرا قانع شدی بی روی او