گاه در موج است و گاهی در خروش

گر تو از دریا نیایی با کنار

غرقه گرداند ترا پایان کار

می زند او خود ز شوق دوست جوش

او چو خود را می نیابد کام دل

تو نیابی هم از و آرام دل

هست دریا چشمه ای ز کوی او