شد نهان چون کفر در زیر گناه

بود تا شب همچنان روز دراز

چشم بر منظر، دهانش مانده باز

چون شب تاریک در شعر سیاه

هر چراغی کان شب اختر درگرفت

از دل آن پیر غم خور درگرفت

عشق او آن شب یکی صد بیش شد