از دل آن پیر غم خور درگرفت

چون شب تاریک در شعر سیاه

شد نهان چون کفر در زیر گناه

هر چراغی کان شب اختر درگرفت

عشق او آن شب یکی صد بیش شد

لاجرم یک بارگی بی خویش شد

هم دل از خود هم ز عالم برگرفت