هر چراغی کان شب اختر درگرفت

چشم بر منظر، دهانش مانده باز

چون شب تاریک در شعر سیاه

شد نهان چون کفر در زیر گناه

از دل آن پیر غم خور درگرفت

عشق او آن شب یکی صد بیش شد

لاجرم یک بارگی بی خویش شد