آفتابی، از تو دوری چون کنم

جان به نرخ خاک ارزان می دهم

چند نالم بر درت ، در باز کن

یک دمم با خویشتن دمساز کن

سایه ام، بی تو صبوری چون کنم

گرچه همچون سایه ام از اضطراب

در جهم در روزنت چون آفتاب