در جهم در روزنت چون آفتاب

آفتابی، از تو دوری چون کنم

سایه ام، بی تو صبوری چون کنم

گرچه همچون سایه ام از اضطراب

هفت گردون را درآرم زیر پر

گر فرو آری بدین سرگشته سر

می روم با خاک جان سوخته