هم ز ترسایی دلی پرداخته

هم فکنده بود ناقوس مغان

هم گسسته بود زنار از میان

هم کلاه گبرکی انداخته

شیخ چون اصحاب را از دور دید

خویشتن را در میان بی نور دید

هم ز خجلت جامه بر تن چاک کرد