هم گسسته بود زنار از میان

شیخ را می دید چون آتش شده

در میان بی قراری خوش شده

هم فکنده بود ناقوس مغان

هم کلاه گبرکی انداخته

هم ز ترسایی دلی پرداخته

شیخ چون اصحاب را از دور دید