هم فکنده بود ناقوس مغان

تا رسید آنجا که شیخ خوک وان

شیخ را می دید چون آتش شده

در میان بی قراری خوش شده

هم گسسته بود زنار از میان

هم کلاه گبرکی انداخته

هم ز ترسایی دلی پرداخته