پای داد از دست بر پی میدوید

با دل پردرد و شخص ناتوان

از پی شیخ و مریدان شد دوان

هم چو ابر غرقه در خون می دوید

می ندانست او که در صحرا و دشت

از کدامین سوی می باید گذشت

عاجز و سرگشته می نالید خوش