می ندانست او که در صحرا و دشت

از پی شیخ و مریدان شد دوان

هم چو ابر غرقه در خون می دوید

پای داد از دست بر پی میدوید

از کدامین سوی می باید گذشت

عاجز و سرگشته می نالید خوش

روی خود در خاک می مالید خوش