از کدامین سوی می باید گذشت

هم چو ابر غرقه در خون می دوید

پای داد از دست بر پی میدوید

می ندانست او که در صحرا و دشت

عاجز و سرگشته می نالید خوش

روی خود در خاک می مالید خوش

زار میگفت ای خدای کار ساز