داغ پهلوی تو بر پشتی اوست

گر تو یک جو زر دهی درویش را

گاه او را خون خوری گه خویش را

تو به پشتی زری با خلق دوست

ماه نو مزد دکان می بایدت

چه دکان آن مزد جان می بایدت

جان شیرینت شد و عمر عزیز