چو این روزگار خوشی بگذرد

یکی تیز کن مغز و بفروز خشم

کنون چون جهان گرم و روشن هوا

بگیرد همی رزم لشکر نوا

چو پولاد روی زمین بفسرد

چو بر نیزه ها گردد افسرده چنگ

پس پشت تیغ آید و پیش سنگ