پس پشت تیغ آید و پیش سنگ

چو این روزگار خوشی بگذرد

چو پولاد روی زمین بفسرد

چو بر نیزه ها گردد افسرده چنگ

که آید ز گردان بپیش سپاه

که آورد گیردبدین رزمگاه

ور ایدونک ترسد همی از کمین