هاتفی گفتش مزن زین بیش لاف

می گریست و این سخن می گفت زار

جان و دل از آتش رشکم بسوخت

چند گریم چون همه اشکم بسوخت

ازچه با او درفکندی از گزاف

گفت من کی درفکندم با یکی

او درافکندست با من بی شکی