زانکه دل بگرفت از آن خود مرا

مرد گفتش ای ز معنی بی خبر

چون تو هم این آب داری خوش بخور

گفت هین آبی ده ای بخرد مرا

بود آدم را دلی از کهنه سیر

از برای نو به گندم شد دلیر

کهنها جمله به یک گندم فروخت